BM Cenevre Ofisi’nde haftalık basın toplantısında konuşan Keegan, BMMYK’nin yayımladığı “Öngörülen Küresel Yeniden Yerleştirme İhtiyaçları” raporuna dair önemli açıklamalarda bulundu. Keegan, küresel ihtiyaçlar ile mevcut durum arasındaki uçurumun devam ettiğine ve mültecilerin acilen yeniden yerleştirilmesinin genişletilmesi gerektiğine vurgu yaptı.
Keegan, 2027 yılında dünya genelinde yaklaşık 2,4 milyon mültecinin yeniden yerleştirilme ihtiyacının öngörüldüğünü belirtti. Ancak bu mültecilerin halen sığınma ülkelerinde koruma riski altında olduklarını ve güvenli bir şekilde evlerine dönemediklerini ifade etti. Keegan, bu rakamda yaşanan yüzde 6’lık düşüşe rağmen süregelen azalma eğiliminin belirli gelişmelerden kaynaklandığını ve bazılarının umut verici olduğunu bazılarının ise zorlayıcı olduğunu dile getirdi.
Suriye’de Beşşar Esed rejiminin Aralık 2024’te devrilmesinin, kırılganlığa rağmen gönüllü geri dönüşleri teşvik ettiğini ve bazı ihtiyaçları azalttığını belirten Keegan, İran ve Pakistan’daki Afgan mülteciler için öngörülen düşük yeniden yerleşim ihtiyacının ise olumsuz koşullar altında gerçekleşen geri dönüşlerle ilişkili olduğunu açıkladı.
Keegan, uluslararası toplumun 2022’de 2027 için belirlediği 130 bin yeniden yerleşim yeri hedefine değinirken, Afganların en büyük yeniden yerleşim ihtiyacına sahip grup olduğunu ve onları Güney Sudan, Sudan, Suriye ve Arakanlı mültecilerin takip ettiğini belirtti. Keegan, Arakanlı Müslüman mültecilerin çoğunluğunun Bangladeş’te bulunduğunu ve hala ciddi risklerle karşı karşıya olduklarını dile getirdi. Bölgesel olarak, Doğu ve Güney Afrika’nın en yüksek yeniden yerleşim ihtiyacına sahip bölgeler olduğunu, bunu Asya ve Pasifik ile Batı ve Orta Afrika’nın takip ettiğini ifade etti.
Son olarak, Keegan 2025 yılında BMMYK’nin desteğiyle dünya genelinde yaklaşık 37 bin mültecinin yeni bir ülkeye göç ettiğini ancak bu rakamın önceki yıla göre önemli ölçüde düşük olduğunu ve ihtiyaç sahiplerinin sadece küçük bir kısmını temsil ettiğini belirtti. Keegan, uluslararası toplumun belirlediği yeniden yerleşim hedeflerine ulaşmanın zorlaştığını ve bu durumun hedef ülkelerdeki politika değişikliklerinden kaynaklandığını vurguladı.
Keegan, yeniden yerleştirmenin ev sahibi ülkeler üzerindeki baskıyı azaltmaya, ortaklıkları güçlendirmeye, istikrara katkıda bulunmaya ve tehlikeli yolculukları engellemeye yardımcı olduğunu vurgulayarak, yeniden yerleştirme programlarının genişletilmesinin acil ve ulaşılabilir bir hedef olduğunu belirtti.
